Ik las vanochtend de volgende tekst, en hij sprak me aan omdat er zo’n grote opdracht in ligt voor ons als christenen. Lees maar eens mee:

‘Als Ik (God) tegen een slecht mens zeg dat hij zal sterven, en jij zegt hem niet dat hij een andere weg moet inslaan, dan zal hij sterven door zijn eigen schuld, maar jou zal Ik voor zijn dood ter verantwoording roepen. Maar als je hem gewaarschuwd hebt, dat hij een andere weg moet inslaan, en hij doet dat niet, dan sterft hij door zijn eigen schuld, maar jij zult het er levend afbrengen’. Ezechiël 33: 8,9

Dat is nogal heftig, vind je niet? Ter verantwoording geroepen worden bij God, omdat we hebben nagelaten om mensen te vertellen van het Evangelie. Dat mensen zich bekeren moeten van hun foute leven. Dat is nogal wat. Er rust dus een pittige taak op onze schouders. In je omgeving, in je familie, op school, op je werk…niet je mond houden omdat je je misschien schaamt, of omdat je bang bent voor reactie’s van mensen. Maar gaan voor God! Als je echt van Hem houdt kun je toch eigenlijk je mond ook niet meer dichthouden? En ik weet uit ervaring dat het steeds makkelijker word om te vertellen. Mensen reageren vaak heel anders dan je zelf gedacht hebt. Het is niet aan ons om mensen te bekeren, dat is Gods taak, maar het is aan ons om mensen aan het denken te zetten, en niet bij jezelf denken, die persoon is een hopeloos geval, want God doet echt wonderen in mensenlevens! Mensen keren zich radicaal om als ze Hem ontmoeten. Ter verantwoording worden geroepen voor een ander zijn dood….ik moet ineens denken aan Jezus aan het kruis, Zijn dood rust ook op onze schouders…wat is God dan toch groot dat Hij ons toch nog een kans wil geven, en ons in Zijn armen wil sluiten!

Zo’n kans mogen we anderen toch ook niet onthouden….?