Als je deze foto hierboven ziet, zie je waarschijnlijk gewoon een bos bloemen. Maar voor mij zijn deze bloemen een knipoog van God. Hoezo, zul misschien denken. Ik had gisteren een nare dag achter de rug. Bij het opstaan voelde ik me al niet lekker in mijn vel zitten, en ik voelde dat ik aangevochten werd. De Bijbel kon ik niet pakken en bidden was ook geen optie. En hoe verder de dag vorderde, hoe meer de tranen kwamen, en ik verzonk in allerlei gedachten die me geen goed deden. Ik moest ook steeds denken aan een vriendin van mij die het heel moeilijk heeft, en waarvan ik gewoon al 2 maanden niets gehoord had. En aangezien ik vorige week jarig ben geweest, en zij ook helemaal niets had laten horen, wat ze normaal wel doet, schoot er van alles door mijn hoofd heen. Ik maakte me zorgen om haar. Ik ga mensen bellen, dacht ik, die voor mij kunnen bidden, dat ik maar wat rust in mijn hoofd en hart ga krijgen. Als ik het zelf niet kan, dan maar op deze manier. Maar niemand nam de telefoon op… Ik heb zo’n 9 mensen geprobeerd te bereiken, maar er was niemand…. dus ik verzonk nog verder in mijn naar voelen. Uiteindelijk kwam mijn man thuis, en storte ik mijn hele hart uit. Iets later kwam ook nog een vriendin die mijn sms-je had ontvangen, en even poolshoogte kwam nemen. Man, wat kan een mens zich beroerd voelen. Ik zou ’s avonds nog op bezoek gaan in een verpleeghuis bij iemand, en in mijn hoofd dreunde het maar steeds, ga niet heen, ga niet heen…. maar ik wilde zo graag! Ik weet zeker dat het satan is geweest gisteren die mijn blik op God vertroebeld heeft. Maar God liet me niet in de steek! Zo rond 16.30 uur ging de voordeurbel, en stond de bloemist aan de deur met een ENORME bos bloemen (zie foto) van mijn lieve vriendin, waar ik al 2 maanden niets van gehoord had. Nou… ik schoot natuurlijk weer vol, maar nu van dankbaarheid. Wat een timing had God! Op het moment dat ik het nodig heb, stuurt Hij mij deze bos. Daar ben ik van overtuigd! Hij weet precies wat ik nodig heb, en wanneer!